کارون

 

روی همان پل

 

بندهایی را  بسته اند

 

تا عمق همین شهر

 

تو کارون زخمهای من بودی

 

کارون نجابت دخترانی که بر تو عاشقند

 

کارون بهزادی که گلویش ترا طنین می اندازد

 

بهزادی که پیر تر از عشق تو مرد

              ******

 من زخم گلویت را از نجابتت دیدم

 

از دستهایی که در پشت تو دست بند می زنند

 

و به جرم طنابهای خالی به دار می آویزند

 

از پلی که همیشه بر تو عاشق مانده

 

از دستی  که ترا در کلاغ پر ، پر پر  کرد

 

از قایق سوارانی که در سرودهایشان ترا پشت سر می گذارند

 

از بندری هایی که  در نی لبکشان ترا می نوازند

 

و پسرانی که سیاه نبودند و سیاه پوش تو می میرند

                          ****

 از تو می گذرم هزاران بار

 

کارون : من بر تو عاشق بودم و

 

تو مرا در سوت معشوقکانت می رهانی

 

 تو به بستر اینجا بودنم کشاندی و دیدی

 

که از تو عبور می کنم و

 

چه هل هله ها که سر می گیرد

 

من  کارون آغوش توام

                    *****

گلویم زخمی ست

 

این را از مکانی که ترا محرم است بپرس

 

از دست فروشی که ترا جان می بازد

 

از زمانی اصل که شاعر حنجره ی تو ست

 

و مظلومیت ترا در گوشه ای از زمین گرم اهواز می خواند

 

کارون تو بستر تمام زخمهای این شهری

 

از پل سفیدت

 

که بر گردنت تلو تلو می خورد

 

 از آبهایی که بر تو وفا نکردند

 

که ترا در لجنزار خویش به انزوا برده اند

 

پر از درد است این شهر

 

وقتی تنفس این شهر سخت می شود

 

وقتی آمبولانس ترا برای تشیع می برد

 

وقتی نفس نفس می زنی

                     ****

من خواب پلکهای توام

 

مرا بر هم بزن

 

آشوب بی قراری هایم باش

 

امشب تو و کارونی هایت

 

کارونی هایت که در گلوی مهدی سیلی می خورد

 

امشب ترا به خوابهای این شهر قرض می دهم

 

من خواب لحظه های توام

 

و با تو .......... 

            

                           بهزاد خواجات .زمانی اصل و مهدی مرادی از شاعران خوزستانی

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه پنجم شهریور 1388ساعت 21:56 توسط میترا| |